Pierwszy dzień stycznia - Oshôgatsu, jest jednym z największych wydarzeń w ciągu całego roku kalendarzowego w Japonii. Szkoły w tym czasie są zamknięte przez okres 2 tygodni, a także większość zakładów i firm jest zamknięta w okresie od 30 grudnia do 3 stycznia. Pracownicy pracujący na terenie dużych miast wracają do swych domów nieraz dość znacznie oddalonych od miejsca pracy, by ten czas spędzić wraz z rodziną i przyjaciółmi. Domy są przyozdobiane np. kadomatsu - sosnowe ozdoby na bramie, shimekazari - ozdoby wieszane na drzwiach albo na samochodzie, które kojarzą się z oczyszczeniem domu i zaproszeniem oraz powitaniem "Boga Nowego Roku" - toshigami. W sylwestra przygotowywane są potrawy zwane osechi ryori, które będą jedzone w trakcie pierwszych dni stycznia tj. 1-3. Potrawy te składają się z kiełków soi, smażonej ryby oraz sunomono, tj. plasterków warzyw i owoców morza w zalewie słodkiego octu. Podawane są w specjalnie do tego celu wykonanych pudełkach, które ustawiane są jedne na drugim. Gdy już jedzenie na święta jest przygotowane i nie będzie istniała potrzeba by ktoś w te uroczyste dni krzątał się po kuchni, przygotowuje się długi gryczany makaron zwany toshikoshisoba. W sylwestrową noc spożywa się ten makaron będący modlitwą o długie życie. Około północy rozbrzmiewa bicie dzwonów. Można doliczyć się 108 uderzeń, oznaczających według buddyjskich wierzeń, złe emocje takie jak: kłamstwo, złość, zazdrość, etc. Gdy dzwony zamilkną oznacza to, że zostaliśmy oczyszczeni ze 108 grzechów i możemy godnie powitać Nowy Rok. Przed świtem w pierwszy dzień nowego roku ludzie udają się do świątyń by pomodlić się o zdrowie i szczęście w nadchodzącym roku. Ten "rytuał" zwany jest hatsu-mode i jest jednym z najważniejszych wydarzeń w tym dniu. Spotykając znajomych pozdrawiają się Akemashite omedeto gozaimasu, co znaczy "Szczęśliwego Nowego Roku", oraz przekazują sobie życzenia spełnienia wszystkich marzeń oraz dobrego zdrowia. Od dawna dzieci w dzień nowego roku wypełniają czas tradycyjnymi zabawami, takimi jak: puszczanie latawców - tako, (w przeszłości ich puszczanie było modlitwą o dobre zbiory, albo o usunięcie diabła), puszczanie bączka - koma, tradycyjna gra karciana - iroha karuta, graniu w badmintona drewnianymi rakietkami - hanetsuki, czy zabawie - fuku warai, polegającej na rysowaniu poszczególnych części twarzy przez uczestników zabawy, którzy w trakcie rysowania mają przepaski na oczach uniemożliwiające podglądanie. Dzieci niezbyt chętnie uczestniczą w tych zabawach. Jednak z niecierpliwością wyczekują tego dnia, bo wówczas otrzymują od przyjaciół i znajomych kartki noworoczne - nenganjo, które chętnie czytają - kartki są urzędowo numerowane a poszczególne numerom przypisane są nagrody np. sprzęt elektroniczny, ale wygrane nie zawsze się zdarzają. Bez wątpienia jednak każde dziecko do 20 roku życia otrzyma od rodziców, krewnych i znajomych, którzy odwiedzą ich dom tzw. - otoshidama, czyli koperty z gotówką będące upominkiem na nowy rok, (czym starsze dziecko tym więcej pieniędzy otrzymuje). We wcześniejszych latach prezentem noworocznym nie były pieniądze, lecz ciastka ryżowe, które miały odświeżyć ludzką duszę. W tym dniu możemy być także świadkami tańca lwa - shishi-mai, który podobnie jak kiedyś latawce, ma zapewnić dobrą pogodę podczas całego roku, bogate plony rolne i wypędzić diabła. Noc z pierwszego na drugi stycznia jest także ważnym wydarzeniem, gdyż wówczas śni się nam pierwszy sen hatsu-yume. Według tradycji, najlepiej, jeśli śnimy wówczas o górze Fujisan, jastrzębiu lub o jajkach. Kiedyś sny te były bardzo poważnie traktowane. Jednym ze sposobów, po którym oczekiwano, że osiągnie się powodzenie i dobrą pracę było włożenie kartki z zapisanymi w kanji znakami oznaczającymi statek ze skarbami pod poduszkę. W tym dniu tj. 2 stycznia, ludzie wypisują kakizome (noworoczne postanowienia) za pomocą pędzelka - fude na papierze kami. Następnie kakizome jest wieszane na widocznym miejscu w pokoju danej osoby by przypominać, co chce ona osiągnąć w bieżącym roku.

Seijinnohi wcześniej święto to było obchodzone 15 stycznia, ale od 2000 roku zostało przesunięte na drugi poniedziałek stycznia. Nie ma, więc jednoznacznej daty, którą można by przypisać temu wydarzeniu. Jest to dzień, w którym 20 letni Japończycy osiągają pełnoletność. Dwadzieścia lat, jako wiek, w którym osiąga się pełnoletność obowiązuje od 1876 roku. W tym dniu mężczyźni zazwyczaj ubierają garnitur, zaś kobiety tradycyjne kimona zwane - furisode, które można by rzec są dziełami sztuki, w odróżnieniu od kimon noszonych na inne okazje. Kimona kobiet niezamężnych wyróżniają się tym, iż mają dłuższe rękawy.

Kenkokukinenbi przyjęto po tym jak w 1873 roku Japonia przeszła na Kalendarz Gregoriański na podstawie przeliczenia z kalendarza księżycowego pierwszego zapisu o rozkazach cesarskich w księdze Nihon Shoki (Kronika Japonii). Do drugiej wojny światowej święto to zwane było Keigen-setsu. Po przegranej wojnie rząd wstrzymał obchody tego święta. Jednak w 1966 roku na skutek presji społeczeństwa święto zostało przywrócone. Obecnie zadaniem tego święta jest przypominanie o powstaniu państwa Japońskiego i wychowywanie w szacunku do własnego narodu.

Konstytucja Japonii weszła w życie 3 maja 1947 roku. By upamiętnić to wydarzenie, w dniu tym ustanowiono święto narodowe - Kenpoukinenbi. Przetłumaczoną konstytucję można znaleźć na stronie Ambasady Japonii.

Midorinohi zwany także "Dniem Zieleni". Nazwa ta używana jest od 1989, wcześniej dzień ten był świętowany jako urodziny cesarza. Jednak po śmierci ostatniego Cesarza z dynastii Showa, który uwielbiał naturę, postanowiono zmienić nazwę dla uczczenia wielkiego szacunku, jakim cesarz darzył przyrodę. W dniu tym na terenie całej Japonii mają miejsce różnego rodzaju wydarzenia, których celem jest zbliżenie się ludzi do natury. Ludzie zastanawiają się nad życiem zwierząt i roślin oraz nad środkami, jakie mogą poczynić by zapobiec degradacji środowiska naturalnego.

5 maja w Kraju Kwitnącej Wiśni obchodzony jest Dzień Dziecka – Kodomo-no Hi. Święto szczęśliwego dzieciństwa. Święto wszystkich dzieci. Również dzień wdzięczności dla rodziców za ich czułą opiekę i troskę. Pięty dzień piątego miesiąca w roku. Właśnie wtedy można zobaczyć w Japonii powiewające na wietrze, zawieszone u masztów, wielkie karpie. Ryby będącej symbolem siły woli i odwagi w stawianiu czoła przeciwnościom. Najczęściej spotykany jest czarny karp (Magoi), reprezentujący ojca, czerwony (Higoi) – matkę, oraz mniejsze rybki, symbolizujące męskich potomków danej rodziny. Barwne proporce (fukinagashi) wyglądają niczym wzburzone fale morskie. W taki sposób Japończycy wyrażają nadzieję, że ich dzieci będą tak odważne jak legendarna ryba - legenda chińska mówi bowiem, że jedynie karp zgodził się przepłynąć Żółtą Rzekę (Huang He) pod prąd. Pomału, walcząc ze słabościami, udało mu się pokonać najtrudniejszy odcinek, zaś bogowie, by nagrodzić jego upór, zamienili go w walecznego, latającego smoka. Początkowo dzień ten nosił nazwę Tango no Sekku i oznaczał początek lata lub deszczowego sezonu. Przez wiele stuleci był to tradycyjny Dzień Chłopca (dziewczynki świętują 3 marca – w święto Hinamatsuri), jednak rząd japoński w 1948 roku ustanowił ten dzień świętem narodowym wszystkich dzieci. Wtedy też wprowadzono obecną nazwę. Tradycja okazuje się jednak silniejsza. Karpie, samuraje, dąb, bambus czy irysy, symbole tego dnia, są wyobrażeniem męskiej siły i waleczności. Współcześnie to chłopcy są bohaterami Kodomo-no Hi, i to głównie im podporządkowane są lokalne zwyczaje. Proporce z wizerunkami karpi (Koi-Nobori) przedstawiają najczęściej laleczkę Kintarō, ujeżdżającą wielką rybę, lub tradycyjny japoński hełm samurajski, kabuto. Japoński irys shobu, jakim dekorowane są pomieszczenia, kształtem swych liści przypomina miecz Nihon-to. Poza tym, wewnątrz wielu domów i na wystawach sklepowych stawia się figurki znanych wojowników, m.in. Momotaro – japońskiego odpowiednika Dawida, który pokonał japońskiego Goliata. Tradycją Kodomo-no Hi są również imprezy artystyczne, pokazy teatralne i zabawy sportowe dla całych rodzin. W tym dniu popularne są ciasteczka ryżowe (mochi), otoczone liśćmi dębowymi (kashiwa), tzw. kashiwa-mochi, oraz słodkie ryżowe kluski owijane liśćmi irysa lub bambusa, chimaki.

Uminohi całkiem niedawno zostało wprowadzone do kalendarza japońskiego jako święto narodowe. Obchody Dnia Morza, będące świętem narodowym odbyły się po raz pierwszy w 1996 roku. Święto to, obchodzone 20 lipca, upamiętnia powrót cesarza do portu w Yokohamie w 1876 roku z wyprawy do Północnej Japonii. Japończycy są zadowoleni z tego święta, ponieważ mają jeden dodatkowy dzień wolny od pracy w czasie letnim, jednak najbardziej cieszą się z tego faktu dzieci w wieku szkolnym, ponieważ o jeden dzień wcześniej mogą one zacząć wakacje letnie, które rozpoczynają się 21 lipca.

Keirounohi - to dzień, w którym swoje święto obchodzą starsi ludzie. Większość Japończyków odwiedza swoich rodziców w podeszłym wieku oraz dziadków, spędzając prawie cały dzień w ich towarzystwie. Ulice w Tokyo się wyludniają, metra świecą pustkami, trochę ludzi można zobaczyć przy świątyniach. Mimo, że 15 wrzesień jest dniem ludzi starszych, jednak organizowane są przeróżne imprezy dla małych dzieci od przeciągania liny, aż po loterie fantowe. W niektórych świątyniach są organizowane uroczystości, które kończą się pochodem dzieci, które dźwigają niewielkie Mikoshi. Jednak w odróżnieniu od pozostałych dni można zauważyć, że w tym dniu praktycznie nie ma gwaru, poza pojedynczymi dźwiękami, które od czasu do czasu przerywają ciszę.

Dawniej obchodzony jako dzień urodzin Cesarza Meiji (pradziadka obecnego Cesarza). Przemianowany na Dzień Kultury po okresie jego panowania. Tego dnia rząd japoński przyznaje Bunka Kunsho (najwyższe odznaczenie dla zasłużonych dla japońskiej kultury). Tego dnia także szkoły wyższe i uniwersytety organizują akademie i pokazy.

Dzień Dziękczynienia to bardzo stare święto, choć jego nazwa Kinrokanshanohi została przyjęta dopiero po II Wojnie światowej w 1948 roku. Obecnie dzień ten jest podziękowaniem dla obywateli za efekty, jakie przyniosła ich ciężka praca przez cały rok. Wcześniej święto to znane było pod nazwą, Niinamesai, co można przetłumaczyć jako święto plonów. Pierwsze wzmianki o tym święcie pochodzą z Kroniki Japońskiej Nihon Shoki datowanej na 720 rok, w której zapisane jest, że w listopadzie 678 roku odbyło się święto Niinamesai. Świętem narodowym dzień 23-ego listopada uznany został dopiero w erze Meiji (1868 - 1912).

Urodziny cesarza, czyli tennō tanjōbi. 23 grudnia to w Japonii święto narodowe. Obchodzi się wtedy urodziny panującego cesarza. Cesarz Akihito urodził się 23.XII.1933 roku. Do 1989 roku tennō tanjōbi obchodzono 29 kwietnia, w urodziny cesarza Hirohito. Poza dniem wolnym od pracy, poza Tokio właściwie nie obchodzi się tego święta w żaden szczególny sposób. W Tokio natomiast ludzie od rana gromadzą się przed kompleksem pałacowym i czekają na otwarcie bramy. W ciągu roku – zwiedzanie Pałacu możliwe jest w określone dni, a cały kompleks jest pilnie strzeżony. 23 grudnia niemal każda osoba jest drobiazgowo kontrolowana. Japończycy gromadzą się przed „balkonem przemówień, gdzie pojawia się cesarz z całą rodziną. Powiewają flagi, japońskie, małe chorągiewki i sztandary, a na pojawienie się Akihito, krzyczy się banzai! Okrzyk ten oznacza dosłownie 10 tysięcy lat (dla cesarza). Wywodzi się z tradycji chińskiej, gdzie czyta się go jako wànsuì . Całe życzenia brzmią: Wú huáng wànsuì, wànsuì, wànwànsuì. Taki okrzyk znany jest też w innych krajach Azji, np. w Korei, Wietnamie... Po życzeniach, cesarz przemawia do umiłowanych poddanych. Jako zwieńczenie – można bezpłatnie zwiedzić ogrody cesarskie :) Obchody święta transmitują japońskie stacje telewizyjne.