Nowy Rok – międzynarodowe święto przypadające 1 stycznia każdego roku (w kalendarzu gregoriańskim), w Polsce jest to dzień wolny od pracy. W powszechnie przyjętym zwyczaju obchodzenie święta należy rozpocząć od otworzenia butelki szampana o północy z dnia 31 grudnia na 1 stycznia następnego roku. Dzień poprzedzający Nowy Rok nosi w polskiej tradycji miano Sylwestra. Zwyczaj rozpoczynania nowego roku od pierwszego dnia stycznia wprowadził w swej reformie kalendarzowej Gaius Iulius Caesar (Juliusz Cezar). Rzymianie czcili w ten dzień Janusa, boga bram, drzwi i początków. Wiele języków, w tym angielski i niemiecki przejęły właśnie od Janusa nazwę miesiąca styczeń (ang. January). Wcześniej Rzymianie nowy rok witali 1 marca.

Dzień Kobiet to coroczne święto obchodzone 8 marca, jako wyraz szacunku dla ofiar walki o równouprawnienie kobiet. Ustanowione zostało w 1910 roku.

Święto Pracy (właściwie Międzynarodowy Dzień Solidarności Ludzi Pracy, popularnie zwany 1 Maja) – międzynarodowe święto klasy robotniczej, obchodzone od 1890 corocznie 1 maja. W Polsce święto państwowe ustawowo wolne od pracy. Święto wprowadziła w 1889 II Międzynarodówka dla upamiętnienia wydarzeń, które miały miejsce w pierwszych dniach maja 1886 r. w Chicago, w Stanach Zjednoczonych podczas strajku będącego częścią ogólnokrajowej kampanii na rzecz wprowadzenia 8-godzinnego dnia pracy.

Święto związane jest z dniem narodzin, oświecenia i śmierci Buddy, według tradycji przypadającym podczas majowej pełni księżyca, zgodnie z kalendarzem lunarnym zwanej Vaiśākha purnima, czyli pełnia księżyca miesiąca Vaiśākha. Oświecenie Buddy jest najważniejszym wydarzeniem dla buddyzmu, a w związku z tym Wesak - czyli obchody Oświecenia - to najważniejsze święto w roku buddyjskim. Wielu uczniów Buddy także osiągnęło Oświecenie, a po nich przyszło wielu kolejnych oświeconych mistrzów. Ich także czci się w Wesak głośno odczytując fragmenty ich biografii lub napisanych przez nich dzieł. Jednak Oświecenie to ideał wszystkich buddystów. Wesak stwarza więc dla poszczególnych buddystów okazję do refleksji nad jego znaczeniem.

Norodom Sihamoni (ur. 14 maja 1953 w Phnom Penh) – król Kambodży od 2004. Syn króla Sihanouka i królowej Monieath. Większość życia spędził poza Kambodżą, studiując kierunki artystyczne (taniec klasyczny w Pradze, reżyserię filmową w Korei Północnej); od 1981 mieszkał we Francji, gdzie zajmował się nauką baletu; był prezesem Kambodżańskiego Towarzystwa Tanecznego. W 1993 został mianowany stałym przedstawicielem Kambodży przy UNESCO. 14 października 2004, po abdykacji ojca, został wybrany przez Radę Tronową (m.in. premiera Hun Sena i przewodniczącego Zgromadzenia Narodowego księcia Norodoma Ranariddha) nowym królem Kambodży. 29 października 2004 został koronowany.

Rocznica koronacji (2004) panującego króla Norodom Sihamoni.

Preah Bat Samdech Preah Norodom Sihanouk Varman (ur. 31 października, 1922 w Phnom Penh) – syn króla Norodom Suramarita i królowej Sisowath Kossamak, król Kambodży. Panował w latach 1941-1955 i 1993-2004, ponadto był głową państwa (prezydentem, przewodniczącym Najwyższej Rady Narodowej) w latach 1960-1970, 1975-1976 i 1991-1993. Z powodu ciężkiej choroby abdykował 7 października 2004.